Harry
Pedersen fæddist á Siglufirði 7. febrúar
1936. Hann varð bráðkvaddur á heimili sínu
í Vestmannaeyjum 21. apríl síðastliðinn.
Útför hans fór fram frá Landakirkju 29.
apríl í kyrrþey.
Mér
finnst svo ótrúlegt að þú sért
farinn.
En
það er víst svo að maður veit aldrei hver er
næstur og sjaldnast er hægt að vera viðbúinn
andláti ástvins.Þegar ég hringdi til ykkar
morguninn þann 21 apríl átti ég von á
að heyra í þér segja “Já, halló”,
en svo var ekki. Presturinn svaraði í símann og
tilkynnti mér að þú værir dáinn.
Þessu átti ég svo ekki von á.Fyrir mér
varstu eins og óhagganlegur klettur og stóðst
alltaf uppréttur nánast sama hvað bar á. Þú
hefur alltaf verið svo umhyggjusamur og sýnt að þér
þykir vænt um mig. Ég finn þessvegna fyrir
svo miklu þakklæti fyrir að fá að hafa
haft þig sem afa minn. Undanfarnar vikur hafa ótal
minningar um þig streymt upp á yfirborðið;
ferðalögin sem ég hef farið með þér
og ömmu á, öll skiptin sem þið komuð í
heimsókn til okkar í Noregi, sá tími sem
þið leyfðuð mér að búa hjá
ykkur þegar ég flutti aftur til Íslands 2003
o.sv.frv. Ég mun aldrei gleyma þessu og á svo
erfitt með að trúa því að ég
mun aldrei hitta þig aftur. Að ég mun aldrei fá
símtal frá þér aftur þar sem þú
spyrð mig hvernig er í vinnunni, hvort að bíllinn
sé í lagi eða hvort ég sé búinn
að borða kvöldmat. Ég hefði ekkert á
móti því að fá annað svona símtal
frá þér! Síðasta skiptið sem ég
hitti þig var í febrúar. Ég ákvað
að skreppa til Eyja í heimsókn til ykkar. Þú
tókst eins og alltaf svo vel á móti mér
og þegar heim til ykkar var komið var saltkjöt á
boðstólnum. Daginn eftir áttirðu afmæli,
ég ákvað að fara með þér í
bakaríið svo við gætum keypt köku handa
þér. Ég veit að þú hafðir
lúmskt gaman að því, en þú
sagðir að það þyrfti ekkert að gera neitt
fyrir þig. Mér fannst ekkert nema sjálfsagt að
gera eitthvað fyrir þig á afmælisdaginn. Sama
dag átti ég flug aftur upp á land en ég
efast um að það hafi verið tilviljun að ég
væri veðurtepptur, ég er svo feginn að hafa
fengið auka dag hjá ykkur í Eyjum. Einnig er ég
mjög þakklátur fyrir að þetta hafi verið
okkar síðasti tími saman og ekki gæti mig
grunað það að þegar ég kvaddi þig
á bryggjunni í Eyjum að þetta væri
síðasta skiptið sem ég sæi þig og
síðasta skiptið sem ég tók utan um
þig.Síðasta símtalið frá þér
var 3 dögum áður en þú fórst, þú
vildir bara heyra í mér og spjalla um ferðalagið
sem þú og amma voruð að fara í eftir viku
til Noregs. Þú varst svo spenntur og hlakkaðir svo
til að hitta okkur úti í Noregi. Enda var erfitt
þegar ég kom til Eyja eftir andlát þitt að
sjá 3 töskur á stofuborðinu með dóti
sem þú varst búinn að pakka niður. Þú
varst svo yndislega skipulagður og lifðir fyrir ferðalögin
til Noregs. Mig langar bara að koma á eilífu
þakklæti fyrir allt og allar minningarnar með þér.
Eitthvað sem ég mun muna til æviloka. Hér
að lokum vil ég minnast þín með broti úr
eyjalagi Oddgeirs Kristjánssonar og Ása í bæ,
“Glóðir”.
Við
hvert orð og óm er minning fest,
atvik sem mig glöddu
dýpst og best.
Öllu sem ég ann og sakna
mest
ómar þessir segja frá.
Minning
þín lifir elsku afi.
Þinn
dóttursonur, Magnús Jóhann